Finalde, film fiziksel olarak geniş kitlelerin eline geçip dağıtılmaz; dağılan şey daha inceliklidir: insanların birbirlerine söylediği hikâyeler ve kendi geçmişlerini yeniden dublajlayışlarıdır. Dublaj sanatçısı mikrofonu kapatıp sahneden çekilirken, genç kendi sesini bulur ve hacker, kodları temizleyip açık kaynaklı bir hafıza ağına bırakır. Şehir, bir an için gerçekliğin yeniden yazılabileceğini keşfeder; HD görüntü artık dışsal bir nesne değil, kolektif hafızanın bir aracı olur.